not a particular comment

Με ρωτάς τι να κάνεις με τις φοβίες σου κι εγώ δεν ξέρω αν αυτό που θα σου προτείνω θα σε ικανοποιήσει, μα αφού με ρώτησες, ορίστε η απάντησή μου, αγαπητή μου Δέσποινα, με τα μαύρα μάτια, τα μακριά μαλλιά και την ανάσα που μύριζε μαριχουάνα.

Μπορείς να κοιτάξεις το σκυλί στα μάτια και να το υπνωτίσεις κουνώντας νωχελικά το κεφάλι σου σα να ήσουν κόμπρα στην Ινδία, κουλουριασμένη σ' ένα δρόμο απ' όπου περνούν αγελάδες με προτεραιότητα έναντι των πεζών και των εκατομμυρίων αυτοκινήτων που καταναλώνουν σε μια ώρα τόσο πετρέλαιο όσο tanqueray θα πιω εγώ σε όλη μου τη ζωή (και πίστεψέ με προσπαθώ να πιω όσο θα καταναλώσουν αυτά σε μια ώρα) κι αφού το σκυλί αρχίσει να βλέπει όνειρα ασπρόμαυρα, μπορείς να χώσεις το ποντίκι με το κόκκινο φωτάκι ανάμεσα από τα πόδια του και να το ευνουχίσεις, έτσι κι αλλιώς έχουμε γεμίσει με μπάσταρδα και δεν υπάρχει φαΐ για όλα, όσες κονσέρβες με κουνέλι στιφάδο κι αν αραδιάσεις στο πεζοδρόμιο, εν είδει συσσιτίου για αδέσποτα και να δεις τότε που το λούτρινο πλάσμα θα ηρεμήσει και θα σταματήσει να σε κοιτάζει με αυτά τα μάτια, αλλά θα βάλει άλλα που θα μπορείς να ανεχτείς κι όλα θα κυλούν ομαλά, η διάθεσή σου δε θα επηρεάζεται αρνητικά, μπορεί μάλιστα κάποια φορά να θελήσεις να του χαμογελάσεις κιόλας, αλλά αν το κάνεις αυτό, τότε, σε παρακαλώ, κατέβα και στο υπόγειο να πεις ένα ευχαριστώ στον τύπο με τα αίματα, τον τύπο με τα κρίματα, όσο καιρό θα δουλεύεις για τα χρήματα και δε θα γράφεις ποιήματα για του έρωτα τα θύματα, του ύπνου τα μηνύματα, του έρωτα τ' αμίμητα σκαρώματα στα χώματα και πάνω στα παπλώματα ή κάτω στα πατώματα...

Μα είμαι σίγουρος πως κάτι τέτοιο θα σου φανεί απίστευτα δύσκολο κι έτσι απλώς θα χαμογελάσεις μπροστά στην κάμερα, θα στηθείς δίπλα στους ξενόγλωσσους εραστές σου και θα περιμένεις το κλικ. 

Με αφορμή ένα ενδιαφέρον post του βρωμερού ρακούν πριν κάτι μήνες...

Posted in: sOυR3aL