Κάτι έχουν οι νύχτες. Είναι γεμάτες όνειρα μα κάτι λείπει. Ψάχνω να το βρω σε συνθήματα γραμμένα με spray στους φαντασιακούς τοίχους, καθώς περιδιαβαίνω στους δρόμους της πόλης που θα ήθελα, μα εκεί απλώνονται μονάχα εξισώσεις με διπλά και τριπλά ολοκληρώματα, αφήνοντάς με πολλαπλά ανολοκλήρωτο και άδειο. Είμαστε σε ένα δωμάτιο ζεστό από τη μικρή φωτιά που καίει στη μέση κι έχουμε καθίσει στο πάτωμα ολόγυρα από το μαγκάλι. Ξεκινούμε μια κουβέντα, καθώς έξω αρχίζει να βρέχει δυνατά κι εγώ χάνομαι στα δευτερόλεπτα σιωπής που μεσολαβούν από τη λάμψη ως τη βροντή. Έρχεται η σειρά μου να τοποθετηθώ επί του θέματος, μα δεν έχω καν αντιληφθεί τι μας απασχολεί. Απευθύνομαι στον απέναντί μου, μα χρησιμοποιώ γυναικείο όνομα. Κοιτάζω δεξιά κι εντοπίζω τη γυναίκα με το όνομα που μόλις είχα φωνάξει, μα την αποκαλώ με άλλο κι ο κύκλος μπλέκεται μες στο κεφάλι μου, οι λέξεις χάνουν το νόημά τους και περιγράφουν εικόνες άσχετες μεταξύ τους, μια γάτα που πέταξε μακριά κι ένα σωλήνας που έσπασε, ένα κουτί γεμάτο ιδέες ξεχείλισε κι από μέσα του ανέβλυζε ζεστή σοκολάτα, σκούρα, πυκνή, σαν το σκοτάδι που έπεσε με ορμή πάνω στο τζάμι του παραθύρου, άκουσα ένα ράγισμα, μα δεν είδα τίποτα, παρά μόνο το μελάνι που έσταζε στο πάτωμα, καθώς η παγωμένη στήλη έλιωνε κι έβαφε κόκκινες τις ξύλινες σανίδες, κάτω από τις οποίες έχω κρύψει τα λεφτά μου.
0 tasted the mixture:
Δημοσίευση σχολίου