Αγαπημένο μου ημερολόγιο, νιώθω την ανάγκη να υπενθυμίσω στον εαυτό μου κάποια πράγματα και θα το κάνω τώρα αν καταφέρω να μη χαθώ στις σκέψεις μου και ξέρεις πως ποτέ δεν υπήρξα σύντομος σε αυτό το σύντομο πέρασμά μου από τον πλανήτη τούτο, σε αυτή την κατάσταση που την ονομάζουμε ζωή, αλλά για μένα δεν είναι παρά στιγμές στη σκιά κάποιου φωτός, μια πορεία στα τυφλά, ένας αγώνας δρόμου αντοχής χωρίς έπαθλο, βρεγμένος και εξουθενωμένος βγήκα μπουσουλώντας από τη θάλασσα κι άρχισα να τρέχω προς το χαμό μου, για να βρω τη λύτρωση όχι σε κάποιον θεό μα μέσα στα μάτια της για να τη χάνω πάλι κάθε που τα κλείνει για να κοιμηθεί, είναι δυσπρόσιτα για μένα τα όνειρα που βλέπει και περιμένω να έρθει το πρωί για να της ζητήσω να μου τα αφηγηθεί κι εγώ κρατάω σημειώσεις στο καινούριο ημερολόγιο που αγόρασα χτες το μεσημέρι, καθώς έκανα μια βόλτα στην παγωμένη πόλη και τις κρυμμένες της μνήμες, περνώντας πάνω από τα υπόγεια όπου ταγματασφαλίτες βασάνιζαν τους αντιπάλους τους, είναι βαθιά συντηρητικός ο λαός τούτης της πόλης και για να αποτινάξει το επαίσχυντο παρελθόν του δεν αρκεί απλώς μια οριακή ήττα του στις εκλογές, απαιτείται μεταβολή του τρόπου σκέψης η οποία μόνο μέσα από μια ανθρωπιστική παιδεία είναι δυνατόν να προκύψει, αλλιώς δε θα είναι παρά μόνο μια ευκαιριακή ταλάντωση μέχρι να επιστρέψει ο πληθυσμός στη γνώριμη καχυποψία και στην μονόπλευρη θεώρηση του σύμπαντος κόσμου, εκείνη που αρέσκεται στο να διακρίνει θρησκείες, φυλές και έθνη...
0 tasted the mixture:
Δημοσίευση σχολίου