Απ'την αρχή...

Κι εσύ, μοναδικέ μου αναγνώστη, που θα έρχεσαι και φέτος αντιμέτωπος με ανθρώπους που θα υποστηρίζουν πως η αριστερά δεν έχει να προτείνει κάτι ουσιαστικό, παρά μόνο αρκείται σε ευχολόγια που στοχεύουν στη συγκινησιακή φόρτιση και στερείται επομένως λογικών επιχειρημάτων, κράτα γερά κι αυτό μονάχα θα σου πω και θα σε παρακαλέσω να το θυμάσαι τις δύσκολες στιγμές που έρχονται κι όλο θα πληθαίνουν:

Από ένα σημείο και μετά υπάρχει και η προσωπική ευθύνη του καθενός για τη μη συμμετοχή του στην προσπάθεια να παύσει η διαιώνιση καταστάσεων που δε μεταβάλλονται και στην παθητική συντήρηση συνθηκών που δε βελτιώνονται. Όταν κάποιος δεν πείθεται για την αναγκαιότητα στήριξης ανθρωπιστικών ιδεολογιών (οι οποίες ακούγονται κυρίως από αριστερά κινήματα και πολιτικούς σχηματισμούς), δεν ευθύνεσαι εσύ που δεν μπόρεσες να αρθρώσεις λόγο πειστικό, αλλά εκείνος που δεν έχει διάθεση να πεισθεί, παρά μόνο επιτρέπει στο σύστημα να επιδρά επάνω του με τρόπο καταλυτικό και ξοδεύεται σε εύκολους αφορισμούς, εξυπηρετώντας εν τέλει το σύστημα και τους διαχειριστές του.

Αν επιλέγει να στηρίζει με την ψήφο του στις εκλογές τα δύο κόμματα που μοιράζονται την εξουσία τις τελευταίες δεκαετίες και τα κόμματα-δεκανίκια τους, είναι υπεύθυνος για την ακύρωση ή ματαίωση της αλλαγής που οραματιζόμαστε όλοι όσοι υποφέρουμε από την κατακτητική λαίλαπα της καπιταλιστικής νοοτροπίας που εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο εν ονόματι του κέρδους.

Η λογική που προτείνω δεν είναι "το μη χείρον, βέλτιστον", αλλά η συμμετοχή στις διαδικασίες που διαμορφώνουν τις θέσεις και τις προτάσεις της αριστεράς. Δεν περιμένω κάποιον μεσσία να με καθοδηγήσει, αλλά έχω εμπιστοσύνη στη δύναμη της ανθρώπινης διανόησης. Δεν εφησυχάζω και αποσύρομαι στον καναπέ μου, αλλά εμπλέκομαι στις διεργασίες που διαμορφώνουν συνειδήσεις, ενώνω τη φωνή και τη σκέψη μου με όλους εκείνους που βλέπουν απέναντί τους έναν εχθρό: την άκρατη και άμετρη υποταγή του ανθρώπου στη μανία για περισσότερο κέρδος με οποιοδήποτε τίμημα. Το τίμημα για τα υπερκέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν στην ιδιοκτησία τους υπέρογκα ποσά, παρά μόνο αγχώνονται και πασχίζουν να επιβιώσουν αξιοπρεπώς, καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες να μη λυγίσουν και να μην παραδοθούν.

Επομένως, είτε κάποιος είναι με εκείνους που υποφέρουν από τις συνέπειες του καπιταλισμού και στηρίζει τις προσπάθειες ανατροπής του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού είτε τάσσεται με εκείνους που απεύχονται την κοινωνική συνειδητοποίηση, τη λαϊκή οργή, τη μαζική επανάσταση και είναι πρόθυμοι να κάνουν ο,τι μπορούν για να καταστείλουν την αντίδραση.

Δεν δέχομαι πως υπάρχει μία μόνο αλήθεια η οποία μάλιστα είναι από πριν διατυπωμένη και δεν επιδέχεται αλλαγών. Ο στόχος είναι σαφής και αφορά στην αξιοπρεπή διαβίωση όλων των έμβιων όντων στον πλανήτη. Η πορεία είναι δύσκολη αλλά είναι μονόδρομος, εφόσον δεχόμαστε πως οφείλουμε να είμαστε συνετοί και σώφρονες, μιας και σε αυτόν τον κόσμο δεν ήρθαμε για πάντα και ούτε θα πάρουμε μαζί μας όσα κερδίσαμε όταν αποθάνουμε. 

Τότε, το μόνο που θα μας χωρά θα είναι ένα φέρετρο και δυο κυβικά μέτρα γης να μας θάψουν ή ικανή ενέργεια για να μας κάψουν κι ύστερα να σκορπίσουν την τέφρα μας στη μέση του πελάγους ή ψηλά από μια κορφή.

Αυτό είναι ο άνθρωπος, κάτι ευτελές και με πεπερασμένη διάρκεια ζωής. Αν συνειδητοποιήσουμε το πόσο ελάχιστοι είμαστε, ίσως κατανοήσουμε πόσο σημαντικό είναι να νοιαζόμαστε για τα πάντα και όχι για τη βόλεψή μας μόνο.

Και θα το ξαναπώ, μοναδικέ μου αναγνώστη, που και αυτή τη χρονιά θα πιεστείς έχοντας απέναντί σου αυτιά που δε θα θέλουν να σε ακούσουν: σημασία έχει η ποιότητα των επιλογών μας και η διάθεσή μας να παραμείνουμε πιστοί σε κάποιες συμπαντικές αλήθειες. Ας μη σε ακούν, εσύ συνέχισε να τους μιλάς. Είναι καθήκον σου αυτό και το οφείλεις στα παιδιά σου και στον κόσμο όλο.

Είμαστε εμείς οι άνθρωποι κι απέναντί μας έχουμε τους κεφαλαιοκράτες εξουσιαστές. Πόσο πιο απλά να το πω; 

Posted in: κοινωνία πολιτών