σχετικά με την αλλαγή του χρόνου

Δε με αγγίζει συγκινησιακά η αλλαγή του χρόνου. Με επηρεάζει μεν το πέρασμά του και με σημαδεύει, ασπρίζει τα γένια μου, γκριζάρει τους κροτάφους, μα ο επιτηδευμένος πανικός και η επιβαλλόμενη προσμονή για την αλλαγή του τελευταίου ψηφίου στον αριθμό που χρησιμοποιούμε για να καθορίσουμε τη χρονική περίοδο στην οποία ζούμε,  όχι μόνο δε με γεμίζει με ελπίδα για το μέλλον, αλλά ούτε και με ανανεώνει ψυχικά, καθώς δεν πρόκειται παρά για μια υποτιθέμενη νέα εκκίνηση στη ζωή μου. Δυστυχώς ούτε τα λάθη και οι δυσκολίες του παρελθόντος σβήνονται ούτε τα όσα πρόκειται να έρθουν θα είναι ευοίωνα. Για τα μεν περασμένα, είναι αναγκαία μια συνειδητή προσπάθεια αυτογνωσίας, για τα δε μελλούμενα μόνο η κινητοποίηση και ο αγώνας θα δώσουν τη λύση και όχι η μεμψιμοιρία. 

Τον χρόνο τον αντιλαμβανόμαστε μέσα από τις αλλαγές που προκαλεί κι απλώς για τη δική μας διευκόλυνση επινοήθηκαν τα χρονικά συστήματα μέτρησης. Ο χρόνος κυλά προς τα μπροστά και θα συνεχίσει να κυλά ακόμη κι αν πάψουμε να υπολογίζουμε μέρες και χρόνια. Επομένως, η εμμονή με το να είμαστε καλά ντυμένοι και να φάμε κάτι ξεχωριστό κι ακόμη χειρότερα να μετρήσουμε αντίστροφα για την αλλαγή του έτους, δεν είναι παρά μια ακόμη προσπάθεια κοινωνικής σύζευξης και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ούτε θα σημαδέψει το πώς θα περάσουμε την υπόλοιπη χρονιά μέχρι την επόμενη αλλαγή ψηφίου ούτε θα πρέπει να μας κάνει ευτυχισμένους ή δυστυχισμένους το αν θα περάσουμε ευχάριστα ή δυσάρεστα τις υποτιθέμενες γιορτινές μέρες. Σημασία έχει να προσπαθεί ο καθένας να κάνει την κάθε στιγμή να αξίζει και όχι να αγχώνεται για τη διοργάνωση μιας επιτυχημένης βραδιάς την παραμονή της πρωτοχρονιάς.

Κι ας είναι ήθη και έθιμα και παραδόσεις δεκαετιών. Δε με ενδιαφέρει. Αυτό που με νοιάζει είναι να μπορώ να είμαι καλά χωρίς να χρειάζεται να σκαρφίζομαι δικαιολογίες για να περάσω καλά: ονομαστική γιορτή, γενέθλια, επέτειος, χριστούγεννα, πρωτοχρονιά. Τη μονοτονία στη ζωή μου θέλω να την σπάω κάθε μέρα. Κι αν δεν το καταφέρνω, απλώς πρέπει να προσπαθήσω πιο πολύ και να μάθω να είμαι χαλαρός και άνετος.

Στην εποχή που ζούμε, με τα περισσότερα όνειρα να καταρρέουν κάτω από τα χρέη και τις δόσεις μνημονιακών συμβάσεων που συντηρούν τον απάνθρωπο καπιταλισμό, οι συμβάσεις και οι καθωσπρεπισμοί είναι αναγκαίο να τίθενται υπό αμφισβήτηση, ώστε να υπάρξει η πιθανότητα να συνειδητοποιήσει ο καθένας από εμάς πως τη δύναμη για να συνεχίζει πρέπει να την αντλεί από μέσα του κι όχι από κάπου αλλού.

Που σημαίνει ότι αν δε θέλω δε θα κάνω πουθενά ρεβεγιόν, ίσως η αλλαγή του χρόνου με βρει να περπατάω με τον αδερφό μου στην παραλία, θα φάω πίτα σουβλάκι με τζατζίκι, θα δω τον "ασυμβίβαστο" με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, θα ακούσω τη συναυλία των red hot chili peppers στο mediolanum forum, όπου ήμανε κι εγώ και πέρασα γα-μά-τα, θα πιω μερικά σπιτικά negroni κι ίσως πάω και τουαλέτα για κάνα μισάωρο, γιατί θέλω λίγο προσωπικό χώρο και χρόνο για να διαβάσω την εφημερίδα του προηγούμενου σαββατοκύριακου. Κι αν τύχει να μου έρθει όρεξη για ποτό έξω, δε θα φορέσω ούτε το σιδερωμένο καλό μωβ πουκάμισο ούτε το μαύρο παλτό και τα παπούτσια της ορκωμοσίας. Κόκκινο φούτερ με κουκούλα, ασιδέρωτο (αν το απλώσεις σωστά, γλιτώνεις το σιδέρωμα) και μαύρη μπλούζα bastardi. Και κόκκινο μποξεράκι ted baker, london...

Δεν πιστεύω σε κάτι, δεν περιμένω τίποτα, προσπαθώ για τα πάντα, νομίζω πως κάποιες στιγμές είμαι ελεύθερος, έστω και μέσα στα στενά όρια της ύπαρξης και της σκέψης μου.

Posted in: τα δικά μου...