Όλη αυτή η συζήτηση με αφορμή τη γατούλα...

Είχες κάποτε μια γάτα και την είχες ονομάσει "Αν", σου την είχε χαρίσει ο αρραβωνιαστικός σου μερικές στιγμές προτού σε παρατήσει κι απόμεινες να κρατάς το γατί στην αγκαλιά σου, αυτό νιαούριζε κι εσύ δεν ήξερες τι να το κάνεις, το φρόντισες για λίγες εβδομάδες, μα, καθώς μεγάλωνε, σού θύμιζε όλο και περισσότερο αυτόν που ήθελες να ξεχάσεις κι έτσι αποφάσισες να αφήσεις τη γάτα έξω από ένα ψαράδικο και να μην ξαναγυρίσεις να την πάρεις. 

Είχες αγοράσει κάτι σταφύλια τον Σεπτέμβρη και τα ξέχασες στο μπαλκόνι, φύσηξε κάποια στιγμή αέρας κι έπεσε επάνω τους η καλαίσθητη μεταλλική ντουλάπα που έχεις, τα πίεσε κι έβγαλαν τους χυμούς τους, μετά έπιασαν ζέστες για λίγες μέρες και έβρασαν, πήρες τη σακούλα, μετάγγισες το περιεχόμενό της σε γυάλινο μπουκάλι από ένα ακριβό γαλλικό κρασί που σου είχα χαρίσει παλιότερα κι έφτιαξες ένα απόσταγμα δυναμίτη και με κάλεσες να το πιούμε μαζί.

Θυμήθηκες την Αν κι άρχισες να κλαις, έλεγες πως σου έλειπαν οι γρατσουνιές που άφηναν τα νύχια της πάνω στο χλωμό σου δέρμα. Σηκώθηκες κι ήταν πρωί. Έχεις πάντα έμπνευση το πρωί, έχω την υποψία ότι τα πρωινά είναι η πιο δημιουργική σου ώρα, αν και φανταζόμουνα ότι ξενυχτάς πίνοντας ακριβό ουίσκι και χασίς από την προσωπική σου φυτεία, από το χωράφι που σου άφησε ο παππούς σου στο οποίο έθαψες τα καναρίνια σου που πέθαιναν κάθε βδομάδα, πνιγμένα από τις αναθυμιάσεις του αλκοόλ που καταναλώνεται στο σπίτι σου, στα στομάχια των οποίων κανναβούρι έδωσε το σπόρο του για εκλεκτής ποιότητας καπνά. Θεωρούσα πως έσκιζες σελίδες, έγραφες ξανά (σε γραφομηχανή πάντα), έσκιζες, μέχρι οι λέξεις να σε ικανοποιούν.

Γέλασα με κάτι που θυμήθηκα, ζαλισμένος από το τσίπουρο, μα εσύ το πήρες προσωπικά. Μου ανακοίνωσες αυστηρά: "Αυτό που εσένα σε κάνει να γελάς, για εμένα είναι νοητική εργασία. Έτσι τυχαία νομίζεις φτιάχνονται τα σενάρια; Οι ατάκες είναι δουλεμένες και οι λέξεις σοφά επιλεγμένες, με σαφή κοινωνικό προβληματισμό, ώστε τρόπω τινά να ερεθίσουν δημιουργικά τα αντανακλαστικά σκέψης του ακροατηρίου"...

Ύστερα, μού εξήγησες πως δε με επέπληξες για να νιώσω άβολα, αλλά για να μάθω. Κι αργότερα, που θα με χτυπούσες, δε θα το έκανες για να πονέσω, αλλά για να μάθω. Γιατί εσύ ήξερες καλύτερα...

Posted in: sOυR3aL